jan willem nelleke
pianist - componist
arrangement
pagina 1R.Schumann:
- Sonate in a mineur, op.105
- Voor: cello en piano
-
Schumann's vioolsonate op.105 neemt een speciale plaats in onder de vioolsonates vanwege zijn klankkleur. De componist maakt volop gebruik van het warme karakter van de g-snaar en in het hele werk lijkt Schumann steeds te mikken op een donkere klank. Ook de ligging is ongebruikelijk laag voor een viool en typische violistische vituositeit is opvallend afwezig.
Ik beschouw het daarom niet tegenstrijdig aan de intenties van de componist om een arrangement te hebben gemaakt voor cello en piano. Enige aanpassingen waren noodzakelijk, met name een afweging tussen de verschillende cello-registers was belangrijk, waarbij ik zoveel mogelijk heb gekozen voor muzikale oplossingen die het originele timbre in takt laten.
De articulaties zijn overgenomen van het origineel evenals Schumann's onduidelijke notatie van trillers (voortekens hebben soms betrekking op de noot waarmee getrild moet worden, soms ook op een naslag aan het eind van de triller).
Sommige dubbelgrepen zijn weggelaten omdat die de klank te troebel zouden maken.
Sommige lage tonen in de cello kruisen onder de bas van de piano en hoewel dat theoretisch foute harmoniën kan opleveren geeft het hier geen problemen.
Deze uitgave omvat alleen een cellopartij. In de pianopartij is niets veranderd.
Het idee voor dit arrangement is afkomstig van Anthony Philips. Het is opgedragen aan Karine Georgian die het op 7 augustus 2005 voor het eerst uitvoerde met J.W.Nelleke aan de piano.
© J.W.Nelleke